جولیان جینز، روان‌شناس آمریکایی، در دهه ۱۹۷۰ نظریه‌ای بحث‌برانگیز مطرح کرد که بر اساس آن خودآگاهی انسان پدیده‌ای نوظهور است. وی ادعا کرد که توانایی درون‌نگری و داشتن دنیای درونی احتمالاً فقط از حدود چهارهزار سال پیش و با تکامل زبان شکل گرفته است. انسان‌های گذشته پیش از دستیابی به این آگاهی مدرن نیز ابزار می‌ساختند، هنر خلق می‌کردند و تمدن تشکیل می‌دادند. به باور جینز، زبان صرفاً وسیله ارتباطی نیست، بلکه ساختار ذهن و مفاهیمی مانند «من» را می‌سازد. او در کتاب خود استدلال کرد که بشر ابتدا توانایی تفکر داشت و سپس به موجودی تبدیل شد که درباره افکار خود می‌اندیشد. این دیدگاه همچنان یکی از چالش‌برانگیزترین مباحث در علوم اعصاب و فلسفه ذهن به شمار می‌رود.
