ماسک‌های منقاردار پزشکان طاعون در قرن هفدهم میلادی برای مقابله با بیماری‌ها و بر اساس نظریه میاسما طراحی شده بودند. پزشکان آن زمان بر این باور بودند که بیماری‌ها از طریق هوای آلوده و بدبو منتقل می‌شوند و به همین دلیل فضای داخل منقار را با گیاهان معطر و ادویه‌هایی مانند دارچین پر می‌کردند. شارل دو لورم، پزشک دربار فرانسه، این پوشش سرتاسری چرمی را برای محافظت از اعضای خاندان سلطنتی ابداع کرده بود. عصای بلند نیز از ابزارهای همراه این پزشکان بود تا بدون نزدیک شدن به بیماران به معاینه آن‌ها بپردازند. با وجود استفاده از مواد معطر و ترکیبات دارویی گیاهی، این ماسک‌ها توانایی نابودی باکتری عامل طاعون یعنی «یرسینیا پستیس» را نداشتند. مستندات تاریخی نشان می‌دهد که نمونه‌های اولیه این پوشش‌ها سال‌ها پس از مرگ سیاه ظاهر شده‌اند. این ماسک‌ها علاوه بر جنبه حفاظتی، نمادی ترسناک از دوران همه‌گیری‌های تاریخ اروپا به شمار می‌روند.
