سرعت شتابان توسعهی فناوریهای نوین، موضوع پایان احتمالی عصر دانشمندان و پژوهشگران انسانی را به بحثی جدی بدل کرده است. جامعهی علمی ابراز نگرانی کرده است که مدلهای زبانی بزرگ زودتر از انسانها به کشفهای پیچیدهی علمی نائل شوند. پیشرفت روزافزون الگوریتمهای هوش مصنوعی توانایی پردازش دادهها و ارائهی نظریات را به شکل چشمگیری افزایش داده است. این توانایی بالقوه سبب شده مرزهای میان استنباط انسانی و دستاوردهای ماشینی با سرعت در حال تغییر باشد. منتقدان و دانشمندان اکنون با حساسیت بالا در حال رصد جایگاه آیندهی نیروی انسانی در سپهر تحقیقات و اکتشافات علمی هستند.