پژوهشگران دانشگاه رود آیلند در آمریکا در مطالعهای طولی، دادههای سلامت ۶٬۹۰۵ فرد بالای ۶۵ سال را طی ۱۴ سال بررسی کردند. نتایج نشان داد شاخص توده بدنی بالاتر با خطر کمتر مرگومیر ارتباط دارد که به پدیدهای موسوم به پارادوکس چاقی شناخته میشود. با این حال، افزایش دور کمر و تجمع چربی احشایی به طور مستقل با افزایش خطر مرگ ارتباط مستقیم دارد. مردان مبتلا به چاقی کمخطر، بین ۴۶ تا ۵۱ درصد کمتر در معرض خطر مرگ بودند، در حالی که دور کمر بالا خطر مرگومیر را افزایش داد. برایان بلیسمر، یکی از نویسندگان مطالعه، تأکید کرد که در نظر گرفتن هر دو معیار شاخص توده بدنی و دور کمر در کنار یکدیگر، ارزیابی خطر مرگومیر را بهبود میدهد. این پژوهش نشان میدهد که چربی شکمی حتی در افراد با وزن طبیعی خطرآفرین است.
