بدن انسان برخلاف برخی موجودات مانند سمندر و گورخرماهی توانایی رشد دوباره اندام‌های قطع‌شده را ندارد و تنها به ترمیم زخم و ایجاد بافت اسکار اکتفا می‌کند. در حیواناتی که بازسازی کامل دارند، ساختاری به نام بلاستما تشکیل می‌شود که سلول‌ها را به بافت‌های عصبی، رگ و استخوان تبدیل می‌کند. تکامل پستانداران و انسان‌ها مسیر متفاوتی را طی کرده است که به گفته پژوهشگران ناشی از موازنه تکاملی برای ترمیم سریع زخم و مهار رشد سلولی جهت جلوگیری از سرطان است. با این وجود، انسان دارای توانایی‌های محدودی در بازسازی پوست، سلول‌های خونی و بخش‌هایی از کبد است و دانشمندان همچنان در حال مطالعه روی حیوانات برای بهبود ترمیم بافت در انسان هستند.
